Cocker spaniel angielski

Cocker spaniel wywodzi się od angielskich psów płochaczy, używanych do wypłaszania ptactwa, m.in. słonek (ang. woodcock), od których pochodzi jego nazwa. Jako odrębną rasę uznano go w Wielkiej Brytanii w 1892 roku.

To średniej wielkości, zwarty pies o łagodnym spojrzeniu i długich, nisko osadzonych uszach. Sierść jest jedwabista, płaska i średnio długa, z frędzlami na łapach. Wzorzec podaje 39–41 cm dla psów i 38–39 cm dla suk oraz masę 13–14,5 kg.

Cocker jest radosny, łagodny i bardzo przywiązany do rodziny. Wiecznie merda ogonem i lubi zabawę. Jest wrażliwy i źle znosi ostre traktowanie.

Uczy się chętnie, zwłaszcza za smakołyki i aportowanie. Warto pracować nad pilnowaniem zasobów (np. miski), które zdarza się w tej rasie.

Długie uszy sprzyjają infekcjom, a w rasie występuje kilka chorób oczu.

Choroby i schorzenia, na które warto zwrócić uwagę:

• zapalenia uszu
• postępująca atrofia siatkówkiGrupa dziedzicznych chorób, w których stopniowo obumierają komórki siatkówki. Często najpierw pogarsza się widzenie po zmroku, a później także w dzień.
• jaskra
• dysplazja stawu biodrowegoRozwojowa nieprawidłowość stawu biodrowego, w której jego elementy są zbyt luźno dopasowane. Z czasem może prowadzić do zmian zwyrodnieniowych i bólu.
• nefropatia rodzinna

Sierść trzeba szczotkować kilka razy w tygodniu i regularnie trymować. Uszy należy sprawdzać i czyścić co tydzień. Cocker potrzebuje co najmniej godziny ruchu dziennie.

Cocker uwielbia jeść i łatwo tyje. Długie uszy warto chronić przed wpadaniem do miski, np. wąską, głęboką miską.