Husky syberyjski

Husky wywodzi się od psów ludu Czukczów z północno-wschodniej Syberii, którzy używali ich do ciągnięcia lekkich sań na długich dystansach. Na początku XX wieku psy trafiły na Alaskę, gdzie wygrywały wyścigi. Sławę przyniósł im transport surowicy przeciw błonicy do Nome w 1925 roku.

To średniej wielkości, lekki i zwinny pies o lisim ogonie i stojących uszach. Wzorzec podaje 53,5–60 cm i 20,5–28 kg dla psów oraz 50,5–56 cm i 15,5–23 kg dla suk. Oczy mogą być brązowe, niebieskie lub różnobarwne, a umaszczenie od czarnego po czysto białe.

Husky jest przyjazny, łagodny i towarzyski, także wobec obcych, więc nie jest stróżem. Jest niezależny, uparty i ma silny instynkt łowiecki. Lubi towarzystwo innych psów i źle znosi samotność.

Uczy się szybko, ale wykonuje polecenia, gdy widzi w tym sens. Przywołanie jest trudne; spacery powinny odbywać się na smyczy lub w ogrodzonym terenie. Ogród musi mieć solidne ogrodzenie, bo husky świetnie kopie i skacze.

Husky jest zwykle zdrowy i odporny. Najczęstsze problemy dotyczą oczu.

Choroby i schorzenia, na które warto zwrócić uwagę:

• zaćma dziedziczna
• postępująca atrofia siatkówkiGrupa dziedzicznych chorób, w których stopniowo obumierają komórki siatkówki. Często najpierw pogarsza się widzenie po zmroku, a później także w dzień.
• dystrofia rogówki
• dysplazja stawu biodrowegoRozwojowa nieprawidłowość stawu biodrowego, w której jego elementy są zbyt luźno dopasowane. Z czasem może prowadzić do zmian zwyrodnieniowych i bólu.
• niedoczynność tarczycy

Sierść wymaga szczotkowania kilka razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Husky potrzebuje co najmniej dwóch godzin intensywnego ruchu dziennie; dobrze sprawdzają się bieganie i sporty zaprzęgowe w chłodne dni.

Husky je stosunkowo mało jak na swoją aktywność. Karmę dobiera się do wysiłku; latem porcje zwykle się zmniejsza.