Labrador retriever

Przodkowie labradora pochodzą z Nowej Fundlandii, gdzie pomagali rybakom wyciągać sieci i ryby z wody. W XIX wieku psy trafiły do Anglii, gdzie arystokraci rozwinęli je jako aportery do polowań. Dziś labrador to pies rodzinny, przewodnik niewidomych i pies ratowniczy.

To mocno zbudowany pies o szerokiej głowie i grubym, „wydrzym” ogonie. Wzorzec podaje 56–57 cm dla psów i 54–56 cm dla suk. Krótka, gęsta i wodoodporna sierść jest czarna, biszkoptowa lub czekoladowa.

Labrador jest przyjazny, łagodny i bardzo chętny do współpracy. Lubi ludzi, dzieci i inne zwierzęta. Ma dużo energii i długo zachowuje się jak szczeniak.

To jedna z najłatwiejszych ras do szkolenia, bo uwielbia nagrody, zwłaszcza jedzenie. Świetnie aportuje i pływa. Warto od początku uczyć spokojnego chodzenia na smyczy.

Najczęstszym problemem jest otyłość, która nasila choroby stawów.

Choroby i schorzenia, na które warto zwrócić uwagę:

• dysplazja stawu biodrowegoRozwojowa nieprawidłowość stawu biodrowego, w której jego elementy są zbyt luźno dopasowane. Z czasem może prowadzić do zmian zwyrodnieniowych i bólu. i łokciowego
• otyłość
• postępująca atrofia siatkówkiGrupa dziedzicznych chorób, w których stopniowo obumierają komórki siatkówki. Często najpierw pogarsza się widzenie po zmroku, a później także w dzień.
• EIC (zapaść wysiłkowa)
• zerwanie więzadła krzyżowego

Krótką sierść wystarczy szczotkować raz w tygodniu, w okresie linienia częściej. Labrador potrzebuje co najmniej półtorej godziny ruchu dziennie, najlepiej z aportowaniem i pływaniem.

Labradory są wiecznie głodne, a część z nich ma mutację genu POMC, która nasila apetyt. Porcje trzeba odmierzać, a przysmaki wliczać do dziennej dawki.